Οι περισσότεροι άνθρωποι στη διάρκεια της ζωής τους παρουσιάζουν κάποια μορφή αλλεργίας.
Οι αλλεργίες έχουν δεκάδες μορφές και η θεραπεία τους είναι δύσκολη γιατί σε πολλές περιπτώσεις δεν ανιχνεύονται εύκολα.
Επιπλέον, η κατάλληλη θεραπεία είναι συχνά εξατομικευμένη.
Αν και πιστεύεται το αντίθετο, η αλλεργία δεν είναι ασθένεια.
Αυτός που υποφέρει από κάποια αλλεργία δεν είναι ασθενής μέχρι τη στιγμή που έρχεται σε επαφή με την ουσία που του προκαλεί την αλλεργία.
Για να αντιμετωπιστεί κατάλληλα η οποιαδήποτε αλλεργία σημαντικό είναι να προσδιοριστεί ακριβώς το είδος της.
Τα είδη αλλεργιών είναι πολλά και ο βαθμός επικινδυνότητάς τους ακόμα και για τη ζωή του αλλεργικού διαφέρει.
Έχουμε τις αλλεργίες του αναπνευστικού, όπως το άσθμα και η αλλεργική ρινίτιδα.
Ακολουθούν οι αλλεργίες του δέρματος (κνίδωση, έκζεμα, εξάνθημα), οι τροφικές αλλεργίες και η συστηματική αναφυλαξία που ενέχει σοβαρότερους κινδύνους.
Συνηθισμένες είναι οι αλλεργίες σε έντομα (μέλισσες και σφήκες), σε κάποια φάρμακα, αλλά και οι άτυπες και συχνά «περίεργες» αλλεργίες, όπως αυτές που παρουσιάζουν κάποιοι στη ζέστη, στο κρύο, στο φως του ήλιου, στο νερό και αλλού.
Από αυτές, οι πρώτες θεραπεύονται με επιτυχία, για τις δεύτερες συστήνεται η αποφυγή των φαρμάκων που εμπεριέχουν την ουσία που προκαλεί αλλεργική αντίδραση και η αντικατάστασή τους με άλλα.
Οι τελευταίες ίσως να είναι οι δυσκολότερες όλων εξαιτίας της φύσης τους.
Σύμφωνα με τα περιστατικά, οι πιο επικίνδυνες όλων είναι οι αλλεργίες από τσιμπήματα, φάρμακα και τροφές.
Η συστηματική αναφυλαξία μπορεί να αποβεί επικίνδυνη για τη ζωή του ατόμου γιατί σε αυτήν εμπλέκονται όλα τα όργανα.
Ο ασθενής παθαίνει αλλεργικό σοκ με οίδημα στον λάρυγγα, η δίοδος της αναπνοής κλείνει και αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, μπορεί να του στοιχίσει τη ζωή.
Στη συστηματική αναφυλαξία χορηγείται αδρεναλίνη, ενδοφλέβια κορτιζόνη- ή ενδομυικά ανάλογα την περίπτωση- για την επαναφορά του πάσχοντα.
Όταν η αλλεργία αφορά το αναπνευστικό σύστημα, η θεραπεία θα πρέπει να ξεκινήσει εγκαίρως για να αποδώσει.
Συνήθως εδώ η αιτία που προκαλεί την αναπνευστική αλλεργία δεν μπορεί να αποφευχθεί (σκόνη, γύρη κλπ), αφού για να γίνει κάτι τέτοιο ο ασθενής θα πρέπει να απομονωθεί.
Χορηγούνται αντιϊσταμινικά χάπια ή εισπνεόμενη κορτιζόνη (π.χ. για το άσθμα) ή στοματικά σπρέι για να θεραπεύσουν τις ήπιες περιπτώσεις.
Το άσθμα θεραπεύεται σήμερα με μεγάλα ποσοστά επιτυχίας.
Σε μεσαίου βαθμού αλλεργίες δίνονται υπογλώσσια χάπια ή γίνεται ενέσιμη ανοσοθεραπεία με σκοπό να ατονίσει ή να σταματήσει εντελώς η ευαισθησία του ατόμου.
Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να βρεθεί η ακριβής αιτία που προκαλεί την αλλεργία.
Η τελευταία που περιγράψαμε λέγεται αιτιολογική θεραπεία και είναι ευρέως διαδεδομένη.
Την πραγματοποιεί ειδικός αλλεργιολόγος και μπορεί να διαρκέσει έως 5 χρόνια με πολύ καλά όμως αποτελέσματα.
Προϋπόθεση για αυτήν είναι οι ασθενείς να μην έχουν άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρδιοπάθειες, καρκίνους, ασθένειες στο ήπαρ ή άλλες και να είναι απόλυτα συνεργάσιμοι και συνεπείς με τα φάρμακά τους.
