Τα λαχανικά είναι από τις τροφές που συχνότερα προκαλούν αντιδράσεις στο οικογενειακό τραπέζι. Μπρόκολο που μένει ανέγγιχτο στην άκρη του πιάτου, καρότα που απομακρύνονται με επιμονή και σαλάτες που αντιμετωπίζονται σχεδόν ως… τιμωρία αποτελούν γνώριμες εικόνες για πολλούς γονείς.
Η λύση, ωστόσο, δεν βρίσκεται στην πίεση. Η σχέση ενός παιδιού με το φαγητό διαμορφώνεται σταδιακά και οι γεύσεις που αρχικά απορρίπτει μπορεί, με τον χρόνο, να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς του.
Μην εγκαταλείπετε μετά το πρώτο «όχι»
Ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί να δοκιμάσει ή ακόμη και απλώς να δει ένα τρόφιμο αρκετές φορές μέχρι να το αποδεχτεί. Το γεγονός ότι αρνήθηκε τα κολοκυθάκια ή το μπρόκολο μία ή δύο φορές δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «δεν του αρέσουν».
Η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε διαφορετικές γεύσεις και υφές βοηθά τα παιδιά να εξοικειωθούν με τρόφιμα που αρχικά τους φαίνονται ξένα. Το σημαντικό είναι η διαδικασία να γίνεται χωρίς ένταση και χωρίς το γεύμα να μετατρέπεται σε καθημερινή διαπραγμάτευση.
Αφήστε στην άκρη την πίεση
Φράσεις όπως «άλλη μία μπουκιά» ή «αν φας τα λαχανικά σου, θα πάρεις γλυκό» μπορεί να φαίνονται αποτελεσματικές εκείνη τη στιγμή, αλλά δύσκολα βοηθούν το παιδί να αναπτύξει πραγματικά θετική σχέση με τα λαχανικά.
Όταν ένα τρόφιμο παρουσιάζεται ως υποχρέωση και ένα άλλο ως ανταμοιβή, το δεύτερο γίνεται αυτόματα πιο ελκυστικό. Είναι προτιμότερο τα λαχανικά να αποτελούν ένα φυσιολογικό μέρος του γεύματος, χωρίς υπερβολική έμφαση και χωρίς το παιδί να αισθάνεται ότι πρέπει να «περάσει μια δοκιμασία» για να σηκωθεί από το τραπέζι.
Το παράδειγμα ξεκινά από τους γονείς
Τα παιδιά παρατηρούν πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε. Εάν βλέπουν τους γονείς τους να τρώνε σαλάτες, όσπρια και λαχανικά ως φυσικό μέρος της καθημερινής διατροφής, είναι πιθανότερο να αποκτήσουν παρόμοιες συνήθειες.
Αντίθετα, δύσκολα μπορεί ένας γονιός να πείσει ένα παιδί ότι το μπρόκολο είναι νόστιμο όταν ο ίδιος δεν το αγγίζει ποτέ.
Το οικογενειακό τραπέζι λειτουργεί ως ένα από τα σημαντικότερα πεδία διατροφικής εκπαίδευσης. Και αυτή η εκπαίδευση γίνεται κυρίως μέσα από το παράδειγμα, όχι μέσα από διαλέξεις για το πόσο «υγιεινό» είναι ένα τρόφιμο.
Βάλτε τα παιδιά στην κουζίνα
Η συμμετοχή στην επιλογή και στην προετοιμασία του φαγητού μπορεί επίσης να αυξήσει το ενδιαφέρον ενός παιδιού για τα λαχανικά.
Ανάλογα με την ηλικία του, μπορεί να διαλέξει ντομάτες στο σούπερ μάρκετ, να πλύνει αγγουράκια, να ανακατέψει μια σαλάτα ή να βοηθήσει στη δημιουργία ενός πολύχρωμου πιάτου.
Όταν το παιδί αισθάνεται ότι συμμετέχει στη διαδικασία, ένα άγνωστο τρόφιμο παύει να είναι τόσο ξένο. Παράλληλα, η επαφή με διαφορετικά χρώματα, αρώματα και υφές μπορεί να μετατρέψει τη δοκιμή νέων τροφών σε παιχνίδι εξερεύνησης.
Παίξτε με τον τρόπο σερβιρίσματος
Δεν χρειάζεται κάθε λαχανικό να φτάνει στο πιάτο με την ίδια μορφή. Ένα παιδί μπορεί να μη θέλει βραστό καρότο, αλλά να απολαμβάνει ωμά sticks καρότου. Μπορεί να μην ενθουσιάζεται με το ψητό κολοκύθι, αλλά να το δεχτεί μέσα σε μια ομελέτα ή σε μια σπιτική πίτα.
Η ποικιλία στην παρασκευή επιτρέπει στο παιδί να ανακαλύψει ποιες γεύσεις και υφές του ταιριάζουν περισσότερο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα λαχανικά πρέπει διαρκώς να «κρύβονται» μέσα στο φαγητό.
Χτίστε συνήθειες, όχι τέλεια πιάτα
Ο στόχος δεν είναι ένα παιδί να αγαπήσει ξαφνικά όλα τα λαχανικά ούτε να αδειάζει καθημερινά το πιάτο του. Είναι να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον όπου τα λαχανικά βρίσκονται σταθερά στο τραπέζι και αντιμετωπίζονται ως ένα συνηθισμένο κομμάτι της διατροφής.
Η αποδοχή διαφορετικών τροφών χρειάζεται χρόνο. Με συνέπεια, ποικιλία και λιγότερη πίεση, οι μικρές καθημερινές επιλογές μπορούν να εξελιχθούν σε συνήθειες που θα συνοδεύουν το παιδί για πολλά χρόνια.
