Το 1924 ο Ιάπωνας ιατρός Kiasuku Ogino ανακάλυψε τον φυσιολογικό νόμο σύμφωνα με τον οποίο η ωορρηξία παράγεται συνήθως μια φορά κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού κύκλου μεταξύ της 12ης και 16ης ημέρας από την αρχή της εμμήνου ρύσεως.
Όταν το ωάριο έχει απελευθερωθεί είναι έτοιμο να γονιμοποιηθεί από ένα σπερματοζωάριο, το οποίο μπορεί να επιβιώσει στο γυναικείο γεννητικό σύστημα έως και 4 ημέρες.
Το σπερματοζωάριο φτάνει στις σάλπιγγες μέσω του τραχήλου όπου και λαμβάνει χώρα η γονιμοποίηση του ωαρίου.
Υπογονιμότητα και Θεραπεία
Η διερεύνηση της ικανότητας ενός ζευγαριού για γονιμοποίηση μπορεί να ξεκινήσει μετά από ένα χρόνο κανονικών σεξουαλικών επαφών χωρίς προστασία.
Οι αιτίες υπογονιμότητας ενός ζευγαριού εξαρτώνται από την ηλικία και το ιστορικό του.
Η θεραπεία ξεκινάει με τη μελέτη της διάρκειας και της ομαλότητας των έμμηνων κύκλων και των επιπέδων των ορμονών, με υπέρηχο ωοθηκών, με υστεροσαλπιγγογραφία για τον έλεγχο της κοιλότητας της μήτρας και των σαλπίγγων, με την αξιολόγηση του αποθεματικού των ωοθηκών, με μελέτη της κινητικότητας των σπερματοζωαρίων στην τραχηλική βλέννα και με ένα σπερμοδιάγραμμα.
Πριν την προσφυγή σε τεχνικές ιατρικής βοήθειας για την επίτευξη της γονιμοποίησης, η επαγωγή της ωορρηξίας, διαδικασία κατά την οποία με τη χρήση φαρμάκων οι ωοθήκες διεγείρονται για να απελευθερώσουν ένα ωάριο, με προγραμματισμένες σεξουαλικές επαφές μπορεί να είναι αρκετή.
Οι τεχνικές ιατρικής βοήθειας για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή περιγράφονται με την σπερματέγχυση, με την εξωσωματική γονιμοποίηση και με την ενδοωαριακή έγχυση σπερματοζωαρίων.
Σπερματέγχυση
Η μέθοδος της σπερματέγχυσης υιοθετείται όταν το σπέρμα παρουσιάζει ήπιες ή μέτριες διαταραχές ή όταν υπάρχει υπόνοια ανωμαλιών στον τράχηλο ή στη μήτρα.
Μπορεί να πραγματοποιηθεί στον φυσικό κύκλο της γυναίκας και συνήθως συνδυάζεται με ήπια διέγερση των ωοθηκών.
Το σπέρμα, μετά από μια ειδική επεξεργασία στο εργαστήριο, τοποθετείται με τη βοήθεια ειδικών λεπτών καθετήρων, μέσω του τραχήλου στην ενδομητρική κοιλότητα.
Η τεχνική είναι ανώδυνη και οι πιθανότητες επιτυχίας δεν ξεπερνούν το 10% – 15%.
Εξωσωματική Γονιμοποίηση
Η μέθοδος της εξωσωματικής γονιμοποίησης χρησιμοποιείται όταν υπάρχουν ανωμαλίες στις σάλπιγγες ή στην ωορρηξία, ενδομητρίωση ή διαταραχές στο σπέρμα του άνδρα.
Στο πρώτο στάδιο, η γυναίκα υποβάλλεται σε ελεγχόμενη διέγερση των ωοθηκών με φάρμακα όπως οι ενέσεις γοναδοτροπινών, τα ανάλογα της υποθαλαμικής ορμόνης που διεγείρει την έκλυση των γοναδοτροπινών και τη χοριακή γοναδοτροπίνη σε ενέσιμη μορφή, η οποία χορηγείται την κατάλληλη χρονική στιγμή και προκαλεί την ωρίμανση των ωοθυλακίων και την ωοθυλακιορρηξία.
Η συλλογή των ωαρίων που αναπτύχθηκαν στις ωοθήκες με την φαρμακευτική διέγερση γίνεται 32- 36 ώρες μετά την ένεση της χοριακής γοναδοτροπίνης.
Με τη συλλογή των ωαρίων και του σπέρματος γίνεται η γονιμοποίηση την ίδια ημέρα στο εργαστήριο.
Μετά τον έλεγχο της επιτυχίας, οργανώνεται η ημέρα της εμβρυομεταφοράς, συνήθως 2-3 ημέρες μετά την ωοληψία.
Ενδοωαριακή Έγχυση Σπερματοζωαρίων/Μικρογονιμοποίηση
Η μέθοδος της μικρογονιμοποίησης (ICSI) ενδείκνυται κυρίως όταν το σπέρμα του άνδρα έχει σοβαρές διαταραχές.
Με τη βοήθεια ειδικών μικροχειριστήριων, το σπερματοζωάριο μεταφέρεται σε ένα ώριμο ωάριο και η συνέχεια της διαδικασίας είναι ίδια με τη διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης.
Η τεχνική ICSI εφαρμόζεται μόνο όταν κρίνεται πραγματικά αναγκαία.
