Λίγο πολύ οι περισσότεροι γνωρίζετε ότι το λέμφωμα είναι μια μορφή καρκίνου.
Ξεκινά από τα λεμφοκύτταρα, τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που βρίσκονται στους λεμφαδένες, στον θυρεοειδή αδένα, στην σπλήνα, στον μυελό των οστών και σε άλλα σημεία του σώματος.
Αυτό που συμβαίνει όταν υπάρχει λέμφωμα είναι ότι τα κύτταρα αρχίζουν να αναπαράγονται ανεξέλεγκτα.
Οι δύο βασικές μορφές λεμφωμάτων είναι το λέμφωμα Hodgkin (Χότζκιν) και το λέμφωμα non Hodgkin.
Πήραν το όνομά τους από τον Τόμας Χότζκιν όταν περιέγραψε πρώτος από όλους τις ανωμαλίες στο λεμφικό σύστημα.
Πρόκειται ουσιαστικά μία μεγάλη ομάδα νεοπλασιών του λεμφικού συστήματος που είναι ετερογενής και κακοήθης.
Αυτού του είδους τα λεμφώματα χτυπούν τις νεαρές ηλικίες, 15-35 ετών, αλλά άτομα άνω των 50.
Ευτυχώς το λέμφωμα όταν αντιμετωπίζεται στα πρώτα στάδια έχει πολλές πιθανότητες να θεραπευτεί και ο ασθενής να ζήσει, μιας και οι νέες θεραπείες που εφαρμόζονται είναι αποτελεσματικές.
Το λέμφωμα δεν θα πρέπει να συγχέεται με τη λευχαιμία.
Δεν θα πρέπει να συγχέεται ούτε με το λεμφοίδημα που αποτελεί συγκέντρωση υγρού στους ιστούς του σώματος όταν υπάρχει πρόβλημα στο λεμφικό σύστημα.
Το λέμφωμα non Hodgkin εμφανίζεται συχνότερα από το λέμφωμα Hodgkin.
Και τα δύο εμφανίζονται συχνότερα στους άντρες και διακρίνονται σε βαθμό κακοήθειας (χαμηλή, μεσαία, υψηλή).
Ο κάθε τύπος λεμφώματος επηρεάζει διαφορετικά λεμφοκύτταρα, έχει διαφορετική εξέλιξη και ανταποκρίνεται διαφορετικά στην κάθε θεραπεία.
Το λέμφωμα πνεύμονα που έχει σχέση με τον βλεννογόνο του αναπνευστικού και το λέμφωμα του στομάχου που έχει σχέση με τον βλεννογόνο του στομάχου και το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού είναι δύο τύποι λεμφώματος non Hodgkin.
Και οι δύο μορφές θεωρούνται ιάσιμες.
Αιτίες και ευαίσθητες ομάδες
Οι αιτίες των λεμφωμάτων δεν είναι απόλυτα καθορισμένες.
Οπωσδήποτε αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσει λέμφωμα έχει όποιος έχει προσβληθεί από τον ιό που προκαλεί τη λοιμώδη μονοπυρήνωση.
Επίσης, αυξημένο κίνδυνο έχουν όσοι πάσχουν από τον ιό HIV, όσοι έχουν κάνει κάποια μεταμόσχευση και οι ανοσοανεπαρκείς.
Επίσης, όσοι πάσχουν από ρευματοειδή αρθρίτιδα, συστηματικό ερυθηματώδη λύκο ή κοιλιοκάκη.
Το λέμφωμα είναι επίσης κληρονομικό.
Κάποιος με συγγενή πρώτου βαθμού που έχει νοσήσει έχει αυξημένες πιθανότητες να νοσήσει και ο ίδιος.
Ακόμα, όσοι εκτίθενται σε χημικές ουσίες, όσοι έχουν κάνει ακτινοθεραπείες ή έχουν εμφανίσει παλιότερα λέμφωμα.
Συμπτώματα
Συχνά δεν υπάρχουν, αλλά όταν εμφανίζονται περιλαμβάνουν διόγκωση των λεμφαδένων, πυρετό, νυχτερινή εφίδρωση, δύσπνοια, ανεξήγητη απώλεια βάρους και έντονη κόπωση.
Επειδή τα συμπτώματα αυτά είναι πολύ γενικά θα πρέπει να γίνει ειδική εξέταση και διάγνωση από τον γιατρό.
Ο έλεγχος για τη διάγνωση γίνεται με ψηλάφιση των λεμφαδένων που βρίσκονται στον λαιμό, στις μασχάλες και στη βουβωνική περιοχή.
Επίσης, λαμβάνονται μεταξύ άλλων, πλήρες οικογενειακό και ιατρικό ιστορικό και πληροφορίες σχετικά με τη λήψη φαρμάκων και τα επίπεδα της όρεξής του.
Στη συνέχεια γίνεται ιστολογική εξέταση και βιοψία του διογκωμένου λεμφαδένα.
Το στάδιο του λεμφώματος διευκρινίζουν οι αιματολογικές εξετάσεις, οι εξετάσεις του μυελού των οστών και η αξονική τομογραφία.
Θεραπεία
Σε γενικές γραμμές τα λεμφώματα αντιμετωπίζονται με χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, κυτταρική θεραπεία, χρήση αντισωμάτων, ανοσοθεραπεία ή μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων.
