Η Shaunna Burke είναι μία ενδιαφέρουσα ιστορία γυναίκας, η οποία για χρόνια ερευνούσε πώς η σωματική δραστηριότητα μπορεί να βοηθήσει τους ασθενείς με καρκίνο προκειμένου να διατηρήσουν τη δύναμη και την ψυχική τους ανθεκτικότητα. Όταν όμως το 2024 διαγνώστηκε η ίδια με καρκίνο του μαστού σταδίου 4, η επιστήμη έγινε προσωπική υπόθεση.
Δύο χρόνια αργότερα, η Shaunna Burke στεκόταν ξανά στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου, στο Everest, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα για τη ζωή πέρα από τη διάγνωση. Υπάρχουν στιγμές που η ζωή μάς καλεί να αντιμετωπίσουμε όλα όσα πιστεύαμε ότι γνωρίζαμε. Για τη Shaunna Burke, αυτή η στιγμή ήρθε το 2024, όταν άκουσε τη διάγνωση που θα άλλαζε την καθημερινότητά της: καρκίνος του μαστού σταδίου 4, με μεταστάσεις και χωρίς δυνατότητα ίασης.
Η Burke δεν ήταν άγνωστη στον κόσμο της ογκολογίας. Αντιθέτως, είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της επιστημονικής της πορείας στη μελέτη της σχέσης ανάμεσα στη σωματική άσκηση και την αντιμετώπιση του καρκίνου. Ως αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχολογίας της Άσκησης και της Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Leeds, ερευνούσε πώς η κίνηση μπορεί να βοηθήσει τους ασθενείς πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία.
Μέχρι τότε, όμως, παρατηρούσε την εμπειρία του καρκίνου από τη θέση της ερευνήτριας κι όχι της ασθενούς. Όταν άλλαξε πλευρά, άλλαξε η προσωπική ζωή της και η προσωπική οπτική της απέναντι στην επιστήμη.
Shaunna Burke: Από την έρευνα στην ασθένεια
Η Shaunna Burke γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Καναδά, όπου από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Υπήρξε αθλήτρια του αλπικού σκι και του ράγκμπι, ενώ αργότερα στράφηκε στην ψυχολογία και την επιστημονική μελέτη της ανθρώπινης αντοχής.
Το ενδιαφέρον της για την ψυχική δύναμη και τα όρια του ανθρώπου την οδήγησε στην ορειβασία, αλλά και στη μελέτη των στρατηγικών που χρησιμοποιούν οι ορειβάτες για να ανταποκριθούν σε ακραίες συνθήκες.
Το 2005 έγραψε τη δική της ιστορία, όταν έγινε η δεύτερη Καναδή γυναίκα που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του Έβερεστ, στα 8.849 μέτρα. Στη συνέχεια, η επιστημονική της πορεία επικεντρώθηκε ολοένα περισσότερο στους ανθρώπους που ζουν με καρκίνο. Μελέτησε πώς η άσκηση μπορεί να συμβάλει στη διατήρηση της λειτουργικότητας, στη σωματική αποκατάσταση και στην ψυχολογική ευεξία κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης θεραπευτικής διαδρομής.
Σ’ ένα από τα ερευνητικά της εγχειρήματα, μάλιστα, συνόδευσε γυναίκες που είχαν επιβιώσει από καρκίνο του μαστού σε ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο, διερευνώντας πώς η επίτευξη ενός απαιτητικού προσωπικού στόχου μπορούσε να επηρεάσει την ψυχολογική τους αποκατάσταση. Χρόνια αργότερα, θα χρειαζόταν να εφαρμόσει στον εαυτό της όσα είχε μελετήσει.
2024, Η διάγνωση που άλλαξε τα πάντα
Το 2024, η Burke διαγνώστηκε με προχωρημένο καρκίνο του μαστού, ο οποίος είχε εξαπλωθεί στο ήπαρ. Ακολούθησαν μήνες εξαντλητικών θεραπειών: χημειοθεραπεία, διπλή μαστεκτομή, χειρουργική επέμβαση στο ήπαρ και ακτινοθεραπεία.
Για έναν άνθρωπο που είχε μάθει να κινείται, να προπονείται και να θέτει διαρκώς νέους στόχους, η ασθένεια έφερε μια διαφορετική μορφή αβεβαιότητας. Δεν αφορούσε πια την επίτευξη μιας κορυφής, αλλά την ίδια την καθημερινότητα.
Ωστόσο, η Burke αποφάσισε, με βάση τις προσωπικές της ανάγκες και τη θεραπευτική της πορεία, να διατηρήσει την άσκηση στη ζωή της. Δημιούργησε ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα διατροφής και σωματικής δραστηριότητας και, όποτε η κατάστασή της το επέτρεπε, έτρεχε ακόμη και προς τα ραντεβού της για χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.
Το τρέξιμο δεν αποτελούσε θεραπεία για τον καρκίνο της. Ήταν όμως ένας τρόπος να διατηρεί την αίσθηση της κανονικότητας, να υποστηρίζει τη φυσική της κατάσταση και να βρίσκει ψυχολογική ανακούφιση σε μια περίοδο γεμάτη ιατρικές διαδικασίες και αβεβαιότητα.
Όπως εξήγησε αργότερα, η προσωπική της εμπειρία την έκανε να συνειδητοποιήσει ότι, παρά τα χρόνια ερευνών, δεν είχε κατανοήσει πλήρως τι πραγματικά βιώνουν οι άνθρωποι που συμμετείχαν στις μελέτες της. Η γνώση είχε πλέον αποκτήσει μια διαφορετική διάσταση: εκείνη της βιωμένης εμπειρίας.
Ο πρώτος μεγάλος στόχος της Shaunna Burke: Ένας μαραθώνιος στους πρόποδες του Everest
Πριν από τη διάγνωση, η Burke σχεδίαζε να συμμετάσχει στον Everest Marathon του 2024, έναν από τους πιο απαιτητικούς μαραθωνίους στον κόσμο, που πραγματοποιείται σε μεγάλο υψόμετρο στα Ιμαλάια.
Η ασθένεια την ανάγκασε να αναβάλει τη συμμετοχή της. Δεν εγκατέλειψε όμως τον στόχο. Κατά τη διάρκεια των θεραπειών της, η σκέψη ότι θα επέστρεφε κάποια στιγμή στο βουνό έγινε πηγή κινήτρου. Της έδινε κάτι συγκεκριμένο για το οποίο μπορούσε να προετοιμάζεται και να προσβλέπει στο μέλλον.
Στις 29 Μαΐου 2025, λίγο περισσότερο από έναν χρόνο μετά τη διάγνωσή της, ολοκλήρωσε τον Everest Marathon, διανύοντας 42,195 χιλιόμετρα σε δύσβατο ορεινό έδαφος, με αφετηρία σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 5.000 μέτρων.
Είχε επίσης καταφέρει να ανέβει στο Lobuche East, μια κορυφή άνω των 6.000 μέτρων. Για την ίδια, η σημασία του εγχειρήματος ξεπερνούσε τον αθλητικό άθλο. Ήταν μια προσωπική υπενθύμιση ότι μια σοβαρή διάγνωση δεν αφαιρεί αυτομάτως από τον άνθρωπο τη δυνατότητα να έχει επιθυμίες, σχέδια και στόχους.
Παράλληλα, μέσα από την προσπάθειά της συγκέντρωσε χρήματα για τη βρετανική οργάνωση Macmillan Cancer Support, η οποία παρέχει πρακτική, συναισθηματική και οικονομική υποστήριξη σε ανθρώπους που ζουν με καρκίνο.
Shaunna Burke: Επιστροφή στην κορυφή, μεταφορικά και κυριολεκτικά
Το 2026, η Shaunna Burke αποφάσισε να επιστρέψει στο Everest, αυτή τη φορά με έναν ακόμη πιο απαιτητικό στόχο, να φτάσει ξανά στην κορυφή του ψηλότερου βουνού του πλανήτη.
Η προετοιμασία της ήταν συστηματική και επιστημονικά οργανωμένη. Στο Leeds Beckett University προπονήθηκε σε ειδικό θάλαμο προσομοίωσης υψομέτρου, περπατώντας σε διάδρομο με φορτωμένο σακίδιο, ώστε να προετοιμάσει το σώμα της για τις ακραίες συνθήκες και τη μειωμένη διαθεσιμότητα οξυγόνου. Η αποστολή είχε και ερευνητικό χαρακτήρα, καθώς επιστήμονες παρακολουθούσαν τις σωματικές της προσαρμογές σε μεγάλο υψόμετρο, λαμβάνοντας υπόψη τις επιπτώσεις των προηγούμενων θεραπειών της.
Στις 23 Μαΐου 2026, στις 3 τα ξημερώματα τοπική ώρα, η Burke έφτασε ξανά στην κορυφή του Everest. Είχαν περάσει 21 χρόνια από την πρώτη της επιτυχημένη ανάβαση.
Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Leeds, έγινε η πρώτη γυναίκα με ανίατο καρκίνο σταδίου 4 που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή. Στο πλευρό της βρίσκονταν οι δύο ορειβατικοί οδηγοί Sherpa, Lopsang και Khangdo, στους οποίους απέδωσε ιδιαίτερη σημασία για την επιτυχία της αποστολής.
Η κατάκτησή της δεν ήταν αποτέλεσμα μόνο προσωπικής αποφασιστικότητας, αλλά και εντατικής προετοιμασίας, επιστημονικής υποστήριξης, ομαδικής προσπάθειας και πολύτιμης ορειβατικής εμπειρίας.
Dying to Climb: Και η ιστορία συνεχίζεται…
Η διαδρομή της Burke έχει γίνει μέρος του εγχειρήματος Dying to Climb, το οποίο συνδυάζει την ορειβασία, την επιστημονική έρευνα και την ευαισθητοποίηση για τη ζωή με προχωρημένο καρκίνο.
Μέσα από τις αποστολές της, τις δημόσιες παρεμβάσεις και το ντοκιμαντέρ που καταγράφει την προσπάθειά της, επιδιώκει να ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για την ασθένεια, την ανθεκτικότητα και τη σημασία της ελπίδας. Η ίδια δεν παρουσιάζει την ανάβασή της ως απόδειξη ότι η θέληση αρκεί για να ξεπεραστεί ο καρκίνος. Η διάγνωσή της εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της πραγματικότητάς της και συνεχίζει να λαμβάνει θεραπεία για τον έλεγχο της νόσου.
Αυτό που επιθυμεί να δείξει είναι ότι η ζωή με μια ανίατη ασθένεια μπορεί να εξακολουθεί να περιλαμβάνει προσωπικές επιλογές, ουσιαστικές εμπειρίες και όνειρα. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό στοιχείο της ιστορίας της.
Γιατί η Shaunna Burke δεν επέστρεψε στο Everest για να αποδείξει ότι ο καρκίνος δεν την επηρεάζει. Επέστρεψε γνωρίζοντας πολύ καλά πόσο έχει αλλάξει τη ζωή της.
Shaunna Burke: Τι μας διδάσκει η ιστορία της για την άσκηση και τον καρκίνο;
Η ιστορία της Burke φωτίζει ένα πεδίο της σύγχρονης ογκολογικής έρευνας που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία, τον ρόλο της εξατομικευμένης σωματικής δραστηριότητας στη φροντίδα των ανθρώπων με καρκίνο.
Η άσκηση, όταν προσαρμόζεται στην κατάσταση του ασθενούς και πραγματοποιείται με την κατάλληλη ιατρική καθοδήγηση, μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση της κόπωσης, στη διατήρηση της μυϊκής δύναμης, στη βελτίωση της λειτουργικότητας και στην ψυχολογική ευεξία. Δεν αντικαθιστά την αντικαρκινική θεραπεία ούτε αποτελεί εγγύηση για την πορεία της νόσου.
Εξίσου σημαντικό είναι ότι η εμπειρία μιας αθλήτριας υψηλού επιπέδου δε μπορεί να αποτελέσει μέτρο σύγκρισης για όλους τους ασθενείς. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές δυνατότητες, ανάγκες και ιατρικούς περιορισμούς. Αυτό που αναδεικνύει η περίπτωση της Burke είναι η σημασία της εξατομικευμένης υποστήριξης και της δυνατότητας των ασθενών να διατηρούν, στον βαθμό που μπορούν, δραστηριότητες που δίνουν νόημα στην καθημερινότητά τους.
