Η φθορίωση των δοντιών είναι η πιο διαδεδομένη τακτική προληπτικής ιατρικής.
Με τον όρο φθορίωση των δοντιών εννοούμε την τοπική εφαρμογή σκευασμάτων που περιέχουν φθόριο από τον οδοντίατρο, που στόχο την πρόληψη της τερηδόνας.
Το φθόριο είναι ένα ιχνοστοιχείο που σχηματίζει μαζί με το ασβέστιο των δοντιών χημικές ενώσεις που βοηθούν στην αποκατάσταση της αδαμαντίνης.
Τα παιδιά είναι η πρώτη και σημαντικότερη ομάδα που πρέπει να κάνει φθορίωση.
Η διαδικασία αυτή ξεκινά στα τρία χρόνια και γίνεται μια φορά το χρόνο ή στο 3ο,7ο και 10ο έτος της ηλικίας του παιδιού ώστε να συμπίπτει με τα νέα δόντια που έρχονται.
Ωστόσο δεν συμφωνούν όλοι οι επιστήμονες για την αναγκαιότητά του στην προληπτική φροντίδα των δοντιών, καθώς η χρήση του έχει οφέλη αλλά και κινδύνους.
Τα υπέρ της φθορίωσης
Η επιστήμη έχει ανακαλύψει ότι προσθήκη φθορίου στο πόσιμο νερό και στις οδοντόκρεμες βοηθάει στην πρόληψη της τερηδόνας, ιδιαίτερα στα παιδιά.
Όταν το παιδί αναπτύσσεται, το φθόριο ενσωματώνεται στη δομή του σμάλτου των δοντιών και παρέχει συνεχιζόμενη προστασία.
Τα παιδιά και οι μεγαλύτεροι ενήλικες είναι περισσότερο επιρρεπείς στην αποσύνθεση των δοντιών.
Γι’ αυτούς μπορεί να βοηθήσουν οι πλύσεις με φθόριο καθώς και οι τοπικές εφαρμογές του από τον οδοντίατρο.
Επίσης, οι οδοντίατροι συστήνουν το πλύσιμο των δοντιών να γίνεται με οδοντόκρεμα με φθόριο.
Τα κατά της φθορίωσης
Οι συμπυκνωμένες πηγές φθορίου, όπως οι οδοντόκρεμες και τα στοματικά διαλύματα, δεν πρέπει να καταπίνονται.
Η κατάποση υπερβολικού φθορίου κατά την ανάπτυξη των δοντιών του παιδιού μπορεί να οδηγήσει σε φθορίαση, μία πάθηση όπου τα δόντια αναπτύσσονται με μόνιμες κηλίδες διαφόρων αποχρώσεων του λευκού.
Συνήθως αυτό παρατηρείται σε παιδιά που τρώνε την οδοντόκρεμα η κάνουν κατάχρηση άλλων σκευασμάτων φθορίου.
Στους ενήλικες η υπερβολική λήψη φθορίου οδηγεί σε αλλοιώσεις στα οστά, τα οποία γίνονται πιο εύθραυστα.
Σε προχωρημένες καταστάσεις έχουμε δυσκολία στην κίνηση, παραμορφωμένα οστά και αυξημένα κατάγματα.
Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν το φθόριο συνδέεται με μειωμένο IQ , ακόμη και σε επίπεδα τόσο χαμηλά όσο 0,3 ως 3 μέρη ανά εκατομμύριο.
