Ένας από τους συνηθέστερους λόγους χαμηλής οσφυαλγίας που προσβάλλει νεαρά άτομα και κυρίως όσους ασχολούνται με έντονες αθλητικές δραστηριότητες είναι η σπονδυλολίσθηση ή σπονδυλόλυση.
Η σπονδυλολίσθηση είναι μια ηλικιακά εξαρτώμενη πάθηση.
Παιδιά 5-15 ετών θεωρούνται η ηλικιακή ομάδα με την μεγαλύτερη πιθανότητα ανάπτυξης σπονδυλολίσθησης λόγω της αυξημένης αθλητικής δραστηριότητας που παρατηρείται σε εκείνες τις ηλικίες με πιο επικίνδυνα τα αθλήματα που περιλαμβάνουν άρση βαρών, στροφικές κινήσεις και κινήσεις υπερέκτασης της σπονδυλικής στήλης.
Αιτίες
Η σπονδυλόλυση προκαλείται από τις συνεχείς και επαναλαμβανόμενες κινήσεις καταπόνησης σε κάμψη και κυρίως σε έκταση της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, οι οποίες μπορεί να είναι πολύ μικρές και εκτελούνται κατά τη διάρκεια έντονης αθλητικής δραστηριότητας ή μιας απαιτητικής εργασίας.
Οι συνεχείς αυτές κινήσεις, όταν γίνονται τόσο συχνά χωρίς ουσιαστικά διαλείμματα για ξεκούραση, προκαλούν σε βάθος χρόνου μικροκατάγματα λόγω κόπωσης στις αρθρικές αποφύσεις που συνδέουν τους σπονδύλους της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.
Αποτέλεσμα των μικροκαταγμάτων είναι η ολίσθηση προς τα εμπρός του σώματος του σπονδύλου παρασύροντας μαζί ολόκληρη την υπερκείμενη μοίρα της σπονδυλικής στήλης.
Συμπτώματα
Η κλινική εικόνα της πάθησης χαρακτηρίζεται από έντονο πόνο χαμηλά στην μέση.
Όταν ο πόνος επιμένει περισσότερο από 2-3 εβδομάδες σε νεαρούς αθλητές, θα πρέπει να αναζητούνται πιθανές δομικές βλάβες.
Για παιδιά και εφήβους ισχύει ότι όσο περισσότερο παραμένει αθεράπευτη μια χαμηλή οσφυαλγία, τόσο περισσότερο θα διαρκέσει η θεραπεία αργότερα.
Διάγνωση
Η διάγνωση γίνεται με ακτινολογικό έλεγχο της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, όπου τα πρώτα ευρήματα εμφανίζονται κατά τις δύο ή τρεις πρώτες εβδομάδες από την έναρξη της νόσου.
Μια πρώτη διάγνωση της νόσου μπορεί να γίνει με εξέταση σπινθηρογραφήματος οστών.
Αντιμετώπιση
Η νόσος αντιμετωπίζεται με την τοποθέτηση θερμοπλαστικού νάρθηκα στην μέση του ασθενούς, αυστηρή ανάπαυση και φυσικοθεραπεία για τρεις εβδομάδες, μέχρι να καταλαγιάσουν τα συμπτώματα.
Αργότερα, ο νάρθηκας γίνεται πιο λειτουργικός ώστε ο ασθενής να εργάζεται ή να αθλείται αφού περάσουν 2-3 μήνες.
Ο νάρθηκας αφαιρείται εντελώς έξι μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας οπότε και τα συμπτώματα έχουν παρουσιάσει ύφεση σε ποσοστό 88-90%.https://googleads.g.doubleclick.net/pagead/ads?client=ca-pub-3269445924940809&output=html&h=333&slotname=4713336400&adk=1150121592&adf=3367755124&w=399&fwrn=4&lmt=1599734539&rafmt=11&psa=1&guci=1.2.0.0.2.2.0.0&format=399×333&url=https%3A%2F%2Fold.y-o.gr%2F%25CF%2586%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE-%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B7%2F%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25BF%25CF%2587%25CE%25BB%25CE%25AE%25CF%2583%25CE%25B5%25CE%25B9%25CF%2582%2F3737-%25CF%2583%25CF%2580%25CE%25BF%25CE%25BD%25CE%25B4%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25AF%25CF%2583%25CE%25B8%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B7-%25E2%2580%2593-%25CE%25B7-%25CF%2580%25CE%25AC%25CE%25B8%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B7-%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD-%25CE%25B1%25CE%25B8%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2584%25CF%258E%25CE%25BD&flash=0&wgl=1&dt=1599734537920&bpp=20&bdt=468&idt=249&shv=r20200901&cbv=r20190131&ptt=9&saldr=aa&abxe=1&correlator=7827099498756&frm=20&pv=2&ga_vid=796692847.1599130348&ga_sid=1599734538&ga_hid=385165820&ga_fc=0&iag=0&icsg=4503335522664448&dssz=58&mdo=0&mso=0&rplot=4&u_tz=180&u_his=19&u_java=0&u_h=1080&u_w=1920&u_ah=1040&u_aw=1920&u_cd=24&u_nplug=3&u_nmime=4&adx=635&ady=3049&biw=1903&bih=888&scr_x=0&scr_y=0&eid=21066357%2C21066898%2C21066945&oid=3&pvsid=999469140051762&pem=863&rx=0&eae=0&fc=896&brdim=1366%2C0%2C1366%2C0%2C1920%2C0%2C1920%2C1040%2C1920%2C888&vis=1&rsz=%7C%7CpeEbr%7C&abl=CS&pfx=0&fu=8320&bc=31&ifi=1&uci=a!1&btvi=1&fsb=1&xpc=3nZWbjHQEC&p=https%3A//old.y-o.gr&dtd=279
Σε αυτό συμβάλλει και η χορήγηση παυσίπονων αντιφλεγμονωδών φαρμάκων αλλά και η λήψη άλλων συμπληρωματικών μέτρων, όπως η διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους.
