Οι γονείς σου κάνανε ό,τι καλύτερο μπορούσανε. Πλέον δε μπορείς να ρίχνεις το φταίξιμο για τη δική σου συμπεριφορά, σε εκείνους. Δεν είσαι ανήλικος, δεν άγεσαι και φέρεσαι, δεν είσαι άμοιρος ευθυνών. Σίγουρα δε φταις για τις ελλείψεις και τα λάθη τους, έχεις όμως την υποχρέωση να αναλάβεις εσύ την ευθύνη της συμπεριφοράς και φυσικά, της ζωής σου. Και φυσικά να την κάνεις όσο πολύχρωμη επιθυμείς.
Θυμίσου ότι το πινέλο βρίσκεται ΠΑΝΤΑ στο δικό σου χέρι.
Εάν θέλεις να μάθεις τον εαυτό σου, πρέπει να αρχίσεις να δοκιμάζεις. Εάν ξεκινήσεις να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα και τις προκλήσεις που σου επιφυλάσει η ζωή σαν ευκαιρίες αυτοανακάλυψης, θα οδηγηθείς σε ένα ταξίδι γεμάτο περιπέτειες που αξίζει να τις ζήσεις. Έτσι θα ζήσεις μία ζωή που δε θα περάσει νερό γιατί θα ζεις την κάθε μέρα σου. Και φυσικά θα γίνεις από τους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους.
Διδάσκουμε διά του παραδείγματός μας. Όσα λόγια κι αν πούμε, με όποιο τρόπο και αν θέλουμε να επιβληθούμε στους άλλους, να τους διδάξουμε, να τους νουθετήσουμε, το παράδειγμά μας αποτελεί τον καλύτερο τρόπο να δείξουμε τον δρόμο, επιτρέποντας στους άλλους να έχουν τον χώρο και τον χρόνο. Τέλος, έτσι, θα νιώσουν ότι η επιλογή είναι απόλυτα δική τους. Η Ααν Ράντ, ρωσσο- αμερικανίδα φιλόσοφος έλεγε πως δε δίνει πλέον συμβουλές μόνη της. Ρωτά πρώτα και απαντά: Θέλεις απλά να ακούω ή να συμβουλεύσω; Υποστηρίζει ότι δεν αξίζει τον κόπο να συμβουλεύσεις εάν κάποιος δε στο ζητήσει, ότι παραβιάζει όρια.
Ό,τι κρύβουμε κάτω από το χαλί θα μας κατασπαράξει. Υπάρχουν πράγματα που μας πληγώνουν, μας θλίβουν, μας δημιουργούν συναισθήματα λύπης ή πόνου. Αυτά είναι ένα σήμα που μας βοηθά να καταλάβουμε ότι κάτι δεν πάει καλά στην κατεύθυνση που κινούμαστε. Δεν πρέπει λοιπόν να αγνοούμε τα συναισθήματά μας, ούτε να θεωρούμε ότι είναι κακό να αισθανόμαστε συγκεκριμένα πράγματα, αντιθέτως, πρέπει να τα έχουμε σαν πυξίδα και εκεί που -επιτέλους- αισθανόμαστε καλά, να μείνουμε.
Ό,τι δεν αλλάζουμε, το επιλέγουμε. Εάν μία κατάσταση που μας αγχώνει ή μας βάζει σε στρες, πόνο, σύγχυση δεν την αλλάζουμε, πάει να πει πως την επιλέγουμε. Κατά το: και η σιωπή είναι απάντηση.
Εφόσον δεν αλλάζουμε κάτι, σημαίνει ότι επιλέγουμε να μην το αλλάξουμε.
Φεύγουμε από εκεί που η καρδιά και το πνεύμα μας υπαγορεύει με τον τρόπο που μπορεί, να φύγουμε.
Κάθε άνθρωπος ( σε όσους δηλαδή δοθεί η δυνατότητα να έρθουν στη ζωή ) είναι υπεύθυνος σε αυτά τα 50-60-70-80 χρόνια που θα ζήσει, να ζήσει καλά. Να ψάξει την ευτυχία και την ευδαιμονία. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να σπαταλάμε έτσι άγαρμπα και ασύνετα τη ζωή μας, εκεί, όπου δεν μπορεί να αναπνέει ελεύθερα.
Προτροπή για ανάγνωση:
Διαβάστε το βιβλίο “Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος“, του Ρόμπερτ Φρόστ.
