Η άσκηση αποτελεί βασικό πυλώνα για τη διατήρηση της υγείας. Τώρα, νέα προκλινική έρευνα αποκαλύπτει ότι μία συγκεκριμένη μορφή μπορεί να προσφέρει ακόμη μεγαλύτερα οφέλη για την πρόληψη της παχυσαρκίας και του διαβήτη τύπου 2, σε σχέση με το τρέξιμο. Σύμφωνα με τα ευρήματα, η προπόνηση με αντιστάσεις φαίνεται να ενισχύει τον μεταβολισμό πιο αποτελεσματικά από την αερόβια άσκηση, τουλάχιστον σε πειραματικό μοντέλο.
Στην μελέτη τους, οι ερευνητές εξέτασαν πώς διαφορετικά είδη άσκησης φάνηκαν να επηρεάζουν ποντίκια που ακολουθούσαν μια διατροφή υψηλή σε λιπαρά, ένα μοντέλο που χρησιμοποιείται συνήθως στην έρευνα για τη μοντελοποίηση της παχυσαρκίας, του αυξημένου σακχάρου στο αίμα και της αντίστασης στην ινσουλίνη που σχετίζεται με τον διαβήτη τύπου 2.
Πιο ωφέλιμη η προπόνηση με αντιστάσεις
Η ομάδα των ερευνητών διαπίστωσε ότι τόσο το τρέξιμο όσο και η προπόνηση με βάρη βοήθησαν τα ποντίκια να απομακρύνουν την περίσσεια γλυκόζης από το αίμα. Ωστόσο, η προπόνηση με αντιστάσεις οδήγησε σε ακόμη μεγαλύτερη μείωση του υποδόριου και σπλαχνικού λίπους, καλύτερη ανοχή στη γλυκόζη και σημαντικότερη βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη. Αυτές οι αλλαγές αποτελούν βασικούς παράγοντες για την πρόληψη και τη διαχείριση του διαβήτη, σημειώνουν οι ερευνητές.
Παρά τα ευρήματα αυτά, οι άμεσες συγκρίσεις ανάμεσα στα δύο είδη άσκησης ήταν μέχρι σήμερα περιορισμένες. Οι ερευνητές δεν διέθεταν ακόμη σαφή στοιχεία που να δείχνουν αν κάποια μορφή άσκησης προσφέρει ισχυρότερη μεταβολική προστασία σε σχέση με την άλλη.
Τα ευρήματα της πειραματικής μελέτης
Για να συγκρίνουν τα δύο είδη άσκησης, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα μοντέλο ποντικιών που προσομοίωνε προπόνηση με αντιστάσεις, όπου τα ζώα έπρεπε να σηκώνουν βάρος για να έχουν πρόσβαση στην τροφή. Η ομάδα αντοχής είχε πρόσβαση σε τροχό τρεξίματος, ενώ οι ομάδες ελέγχου ακολουθούσαν διαφορετικές δίαιτες και δεν ασκούνταν.
Για οκτώ εβδομάδες, οι ερευνητές παρακολουθούσαν την αύξηση βάρους, τη σύσταση σώματος και την κατανομή λίπους των ποντικιών. Αξιολόγησαν επίσης την ικανότητα άσκησης, τη λειτουργία της καρδιάς και των μυών και το πόσο αποτελεσματικά ρύθμιζαν τα επίπεδα γλυκόζης. Παράλληλα, ανέλυσαν μυϊκό ιστό για να εξετάσουν δείκτες που σχετίζονται με την ινσουλίνη.
Με το νέο μοντέλο προπόνησης με αντιστάσεις, η ομάδα μπόρεσε να συγκρίνει άμεσα πώς τα δύο είδη άσκησης μπορεί να επηρεάζουν την παχυσαρκία, τη γλυκόζη και την ευαισθησία στην ινσουλίνη, με τρόπο που να προσεγγίζει περισσότερη στην ανθρώπινη άσκηση.
Ο διαβήτης και η παχυσαρκία αποτελούν σημαντικές προκλήσεις δημόσιας υγείας, που ενισχύονται από την καθιστική ζωή και τη μη υγιεινή διατροφή. Τα νέα ευρήματα επιβεβαιώνουν δεκαετίες κλινικών μελετών που δείχνουν ότι η αερόβια άσκηση, η προπόνηση με αντιστάσεις και η διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης συμβάλλουν στη μείωση του HbA1c, ενός βασικού δείκτη μακροχρόνιου γλυκαιμικού ελέγχου, ενώ παράλληλα μειώνουν τον δείκτη μάζας σώματος, την αρτηριακή πίεση και βελτιώνουν τη συνολική ποιότητα ζωής.
