Η κατάλληλη διατροφή αποτελεί έναν πολύ σημαντικό παράγοντα για την καλή ποιότητα ζωής και την υγεία.

Υπάρχουν φυσικά κάποιες βασικές αρχές διατροφής για όλους τους αιμοκαθαιρόμενους, αλλά θα πρέπει η εκάστοτε δίαιτα να εξατομικεύεται ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά (όπως η ηλικία, τα πιθανά συνυπάρχοντα νοσήματα, την κατάσταση των νεφρών και την ιδιαίτερη δραστηριότητα του ασθενούς).

Βασικοί κανόνες διατροφής για προστασία των νεφρών:

1. Εξισορροπημένη λήψη υγρών

Εξαρτάται από την υπολειπόμενη διούρηση. Κατά κανόνα η λήψη υγρών περιορίζεται και λαμβάνεται από το νερό της τροφής.

Για την καταπολέμηση της δίψας συστήνεται η περιορισμένη κατανάλωση άλατος.

Η υπερβολική λήψη υγρών μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονικό οίδημα.

2. Περιορισμένη λήψη καλιούχων τροφών

Πλούσιες τροφές σε κάλιο είναι τα φρούτα και τα λαχανικά. Η κατανάλωσή τους πρέπει να περιορίζεται.

Επίσης, είναι απαραίτητη και η προπαρασκευή τους. Τεμαχίστε σε μικρά κομμάτια τα φρούτα και τα λαχανικά πριν τα καταναλώσετε.

Καθαρίστε τη φλούδα από λαχανικά και φρούτα, όπως: πατάτες, τομάτες, καρότα, μήλα, αχλάδια.

Αφήστε τα λαχανικά μέσα σε αρκετό νερό τουλάχιστον για δύο ώρες πριν τα μαγειρέψετε.

Στη συνέχεια ξεπλύνετέ τα, βράστε τα για πέντε λεπτά σε μεγάλη ποσότητα νερού και στραγγίστε τα.

Ανανεώστε το νερό και συνεχίστε κανονικά το μαγείρεμα. Η υπερβολική λήψη καλιούχων τροφών μπορεί να προκαλέσει υπερκαλιαιμία και επικίνδυνες αρρυθμίες.

3. Περιορισμένη λήψη φωσφόρου

Πλούσιες τροφές σε φώσφορο είναι τα γαλακτοκομικά, τα όσπρια και τα δημητριακά.

Ο φώσφορος, λόγω της μειωμένης αποβολής του από το νεφρό στη νεφρική ανεπάρκεια, όταν βρίσκεται σε περίσσεια στον οργανισμό των αιμοκαθαιρομένων, συσσωρεύεται και προκαλεί υπερπαραθυρεοειδισμό με σκελετικές και εξωσκελετικές αλλοιώσεις που βλάπτουν μακροπρόθεσμα τον ασθενή, επηρεάζοντας την ποιότητα ζωής του και αυξάνουν τη θνησιμότητα.

4. Θρέψη

Οι ενεργειακές ανάγκες των νεφροπαθών κατά βάση εξαρτώνται από τη φυσική τους δραστηριότητα, αλλά η θερμιδική κάλυψη των αιμοκαθαιρόμενων ασθενών πρέπει να είναι επαρκής ώστε να αποφευχθεί ο καταβολισμός (διάσπαση μυϊκού ιστού).

Όπως ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, έτσι και η δίαιτα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και προσαρμοσμένη ανάλογα και να λαμβάνονται υπόψιν και οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες των ασθενών.