Το πόσο αντιδρά ένας άνθρωπος με χιούμορ και πώς το χρησιμοποιεί, είναι μία χαρακτηριστική ιδιότητα της οποίας η κοινωνική διάσταση απασχολούσε πάντοτε την επιστήμη.
Ο ψυχολόγος Ρόντ Μάρτιν είχε επεξεργαστεί τέσσερις τύπους χιούμορ, τους οποίους πλέον αναγνωρίζει και συμφωνεί με την κατάταξή τους και ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα.
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Ρόντ Μάρτιν, υπάρχουν:
– Οι καλοήθεις χρήσεις του χιούμορ, για να ενισχυθεί το εγώ του υποκειμένου και για να βελτιωθούν οι σχέσεις του με τους άλλους,
– Οι παθολογικές χρήσεις του χιούμορ, όπως ο σαρκασμός και η ειρωνεία με μειωτικούς σκοπούς απέναντι στους άλλους,
– Οι επιθετικές χρήσεις του χιούμορ και
– Οι αυτοσαρκαστικές και οι αυτό-μειωτικές χρήσεις του χιούμορ, που αποσκοπούν στην ενίσχυση των σχέσεων του υποκειμένου με τους υπολοίπους.
O πρώτος τύπος, αναφέρεται στους ανθρώπους που συχνά διηγούνται ανέκδοτα ή παρεμβαίνουν με πνευματώδεις παρατηρήσεις σε διάφορες συζητήσεις.
Η ψυχολογικά συνειρμική χρήση του χιούμορ, έχει ως στόχο την ενίσχυση της εικόνας του υποκειμένου προς τους υπολοίπους και η βελτίωση των σχέσεων μαζί τους.
Ο δεύτερος τύπος έχει ως στόχο τον ίδιο, επειδή πασχίζει να περιβάλλει τα πάντα στη ζωή του με το πνεύμα του χιούμορ… στην προσπάθειά του να αισθάνεται το ίδιο καλά.
Ο επιθετικός τύπος του χιούμορ έχει ως στόχο την προσβολή των ανθρώπων και των καταστάσεων που περιβάλλουν το υποκείμενο, με συστατικά τον κακοήθη σαρκασμό και την ειρωνεία ή τη γελοιοποίηση.
Ο τέταρτος τύπος χαρακτηρίζεται από την επιστημονική κοινότητα «αντιπαραγωγικός», γιατί καταφεύγει στον αυτό-υποβιβασμό του ίδιου του υποκειμένου, στον αυτοσαρκασμό και στη μείωση της προσωπικότητάς του, προκειμένου να προσελκύσει την προσοχή των άλλων.
