Η υπέρταση, γνωστή και ως υψηλή αρτηριακή πίεση, αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες παθήσεις παγκοσμίως. Συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιακής προσβολής, εγκεφαλικού επεισοδίου και, μακροπρόθεσμα, με μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης άνοιας. Παρ’ όλα αυτά, η κατάσταση δεν είναι μη αναστρέψιμη. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης είναι η συστηματική άσκηση, που αποτέλεσε το επίκεντρο επιστημονική μελέτης.
Περισσότεροι από 5.100 ενήλικες συμμετείχαν στην έρευνα, η οποία παρακολούθησε την υγεία τους για τρεις δεκαετίες μέσω κλινικών εξετάσεων και ερωτηματολογίων σχετικά με τις συνήθειες άσκησης, το κάπνισμα και την κατανάλωση αλκοόλ.
Σε κάθε κλινική αξιολόγηση, η αρτηριακή πίεση μετρήθηκε τρεις φορές, με διαφορά ενός λεπτού, και για την ανάλυση των δεδομένων οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομάδες ανάλογα με το φύλο και τη φυλή.
Σε όλες τις ομάδες — άνδρες, γυναίκες — τα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας μειώθηκαν αισθητά από την ηλικία των 18 έως τα 40 έτη, ενώ τα ποσοστά υπέρτασης αυξήθηκαν, με την άσκηση να συνεχίζει να μειώνεται τις επόμενες δεκαετίες.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτό δείχνει ότι η νεαρή ενήλικη ζωή αποτελεί κρίσιμο παράθυρο ευκαιρίας για την πρόληψη της υπέρτασης στη μέση ηλικία, μέσω προγραμμάτων που στοχεύουν στην ενίσχυση της φυσικής δραστηριότητας.
Όταν οι ερευνητές μελέτησαν τα άτομα που γυμνάζονταν περίπου 5 ώρες την εβδομάδα κατά τη νεαρή ενήλικη ζωή — δηλαδή διπλάσιο χρόνο από τις ελάχιστες συστάσεις σωματικής δραστηριότητας για τους ενήλικες — διαπίστωσαν ότι αυτό το επίπεδο δραστηριότητας φάνηκε να μειώνει σημαντικά τον κίνδυνο εμφάνισης υπέρτασης.
Το όφελος ήταν ακόμη μεγαλύτερο όταν οι συμμετέχοντες διατηρούσαν αυτή τη συνήθεια μέχρι την ηλικία των 60 ετών.
Όπως σημειώνουν στην έρευνά τους, «η επίτευξη τουλάχιστον του διπλάσιου χρόνου άσκησης από τις ελάχιστες τρέχουσες συστάσεις για τους ενήλικες μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική στην πρόληψη της υπέρτασης από το να περιορίζεται κανείς απλώς στο ελάχιστο προτεινόμενο επίπεδο».
Ωστόσο, η αύξηση της φυσικής δραστηριότητας δεν είναι πάντα εύκολη, ειδικά σε περιόδους ζωής όπου οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται και ο διαθέσιμος χρόνος μειώνεται. «Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές μετά το λύκειο, όταν οι ευκαιρίες για άσκηση περιορίζονται καθώς οι νέοι μεταβαίνουν στο πανεπιστήμιο, στην εργασία ή στην οικογένεια, και ο ελεύθερος χρόνος συρρικνώνεται», εξηγούν οι ερευνητές.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο American Journal of Preventive Medicine.
