Το Tai chi, η παραδοσιακή κινεζική άσκηση που συνδυάζει σώμα και νου, φαίνεται να είναι εξίσου αποτελεσματική με την γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία (CBT) για την αντιμετώπιση της χρόνιας αϋπνίας.
Οι ερευνητές πίσω από την μελέτη, ανέθεσαν τυχαία σε 200 Κινέζους συμμετέχοντες άνω των 50 ετών, είτε να συμμετάσχουν σε συνεδρίες Tai chi είτε σε συνεδρίες γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας, μια θεραπεία μέσω συζήτησης με συγκεκριμένους στόχους που βοηθά στη διαχείριση της κατάθλιψης και του άγχους, με στόχο την θεραπεία της χρόνιας αϋπνίας.
Η χρόνια αϋπνία είναι μία από τις πιο συχνές διαταραχές ύπνου που αντιμετωπίζουν ενήλικες μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε καρδιαγγειακές παθήσεις, ψυχικές διαταραχές, ακόμα και γνωστική δυσλειτουργία, σύμφωνα με τους ερευνητές.
Και οι δύο ομάδες ολοκλήρωσαν συνολικά 24 συνεδρίες σε διάστημα τριών μηνών. Στη συνέχεια, οι ερευνητές μέτρησαν τις αλλαγές στην ένταση της αϋπνίας μετά το πέρας τριών και δώδεκα μηνών από τη μελέτη.
Η θεραπεία θεωρήθηκε η καλύτερη αγωγή μετά από τρεις μήνες, αλλά μετά από ένα χρόνο, όσοι ασχολήθηκαν με το Tai chi είχαν παρόμοια αποτελέσματα με όσους συμμετείχαν σε συνεδρίες θεραπείας.
Το Tai chi και η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία είχαν επίσης «συγκρίσιμα οφέλη σε υποκειμενικούς παράγοντες ύπνου, όπως και στην ποιότητα ζωής, την ψυχική υγεία, αλλά και το επίπεδο σωματικής δραστηριότητας», σύμφωνα με τα ευρήματα.
«Το Tai chi θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως εναλλακτική θεραπευτική προσέγγιση για τη μακροχρόνια διαχείριση της χρόνιας αϋπνίας σε ενήλικες μέσης και μεγαλύτερης ηλικίας», δήλωσαν οι ερευνητές.
Οι συγγραφείς σημείωσαν ότι οι συμμετέχοντες στη μελέτη ενδέχεται να συνέχισαν τις συνεδρίες Tai chi μετά την περίοδο παρατήρησης, γεγονός που θα μπορούσε να ενισχύσει περαιτέρω τις ευεργετικές επιδράσεις που παρατηρήθηκαν.
Επίσης, ανέφεραν ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να κατανοηθεί εάν το Tai chi μπορεί να θεωρηθεί εξίσου ευεργετικό για άτομα από άλλες χώρες, περιοχές ή άλλες δημογραφικές ομάδες.
Η επιστημονική μελέτη δημοσιεύθηκε στο British Medical Journal.
